به نام خدا

1.  دارم توي نمازخانه راه مي‌روم. حواسم نيست و پايم به مهر يکي از نمازگزاران مي خورد.صاحب مهر نگاه سرزنش باري به من مي‌اندازد و مهر را مثل يک شي مقدس مي‌بوسد.

2.  دبستاني هستم. مدير بچه‌ها را براي بيان موضوع مهمي جمع کرده است. خوب يادم هست اين قضيه مربوط به دوره‌اي است که استفاده از تسبيح به عنوان گردنبند شايع شده بود. حرف مهم مدير اين بود که انداختن تسبيح در گردن گناه بزرگي است.

3.  مدتي پيش در سايت تبيان مطلبي نوشته بود راجع به انيميشن‌هاي شرکت گاز.ـ خيلي خطرناکه حسن!!! ـ توي اين نوشته عنوان شده بود که بايد از پخش اين چنين انيميشن‌هايي ممانعت به عمل بياد. چون استفاده نادرست از نام ائمه بزرگوار در اين تبليغات باعث کسر شان اين بزرگواران است و موجب مي شود از اين بعد والدين از اين نام‌ها براي فرزندانشان استفاده نکنند. خب تا اين  جاي کار به نوشته عيب چنداني وارد نيست. اما مشکل آن‌جاست که نويسنده در پايان کار از داستان قديمي "حسن کچل"  به عنوان يک داستان ضد ديني ياد کرده بود!!!

4.  هر زيارتگاهي که مي‌روم ترجيح مي دهم يک گوشه بشينم و آرام آرام با خودم نجوا کنم.برايم مهم نيست که آن‌جا کنار ضريح است، توي حياط حرم است يا اصلا توي خانه نشسته‌ام و فقط دارم از تلويزيون آن زيارتگاه را نگاه مي‌کنم. مهم دل من است. من اصلا بوسيدن ضريح و در و ديوار زيارتگاه‌ها را نمي‌فهمم... آن همه تلاش براي رساندن دست به ضريح را نمي‌فهمم. نمي‌فهمم خب!

5.  چند نفر از بچه‌ها را مي‌بينم که با سرگرداني دارند کاغذي را دست به دست مي‌چرخانند. پرس و جو که می‌کنم می‌بینم روی کاغذ دعا و آیاتی از قرآن نوشته شده است و چون همه معتقدند دور ریختن این کاغذ گناه است دارند دنبال محل مناسبی برای قرار دادن کاغذ می‌گردند...

خب برای من واقعاً این مسائل سؤال شده. می‌خواهم بدانم مهر مگر چیزی جز خاک است؟ تسبیح مگر ساخته دست انسان‌ها نیست؟ انسان‌هایی که لزوماْ مسلمان هم نیستند ـ تسبیح با مارک Made in China  ندیده‌اید؟ـ  در اینکه نام ائمه و اولیای خدا بسیار بزرگ است جای شک نیست. ولی آیا وقتی این نام بر روی آدم‌های عادی هم گذاشته می‌شود چنین برداشتی صحیح است؟ کجای داستان حسن کچل مخالف با ارزش‌های دینی است؟ چرا این طور می‌پنداریم که دور ریختن کاغذی که نام خداوند و آیات قرآن بر آن حک شده است گناهی است نابخشودنی؟ مگر قصد ما از دور ریختن آن کاغذ توهین و اهانت است؟ درباره بوسیدن در و دیوار زیارتگاه‌ها من مطلبی هم خواندم از آیت الله طباطبایی... ایشان فرموده بودند من وقتی به حرم مطهر امام رضا (ع) می‌روم همه جای آن را می‌بوسم. هر چیزی که متعلق به آن اما بزرگوار باشد را می‌بوسم... اما حتی این جواب هم مرا راضی نکرد! 

نمی‌فهمم! مدت‌هاست که این تقدس اشیا و نام ها و مکان ها برایم تبدیل به پرسش‌هایی بی پاسخ شده است... کاش کسی جواب پرسش‌هایم را بداند... قصد من اهانت به عقاید مذهبی دیگران و یا زیر سؤال بردن آن‌ها نیست... دوست دارم فقط جواب سؤال‌هایم را بدانم... شاید آن وقت من هم با دیگران هم‌عقیده شدم!  

يا الله

فساد در مدارس

نمي دونم از نظر شما استفاده از کلمه "فساد" براي عنوان اين نوشته چه قدر مناسبه ... اما اميدوارم پس از خوندن اين پست با من موافق باشيد که اين بهترين تيتر ممکن بود...

اين متن رو آبان 85 نوشتم. و از اون موقع هميشه دنبال يه فرصت مناسب بودم تا توي وبلاگم هم بذارم. چيزي که منو به نوشتن وادار کرد يه ترس ناشناخته بود. من از نسل جديد دانش آموز مي ترسم. من خودم هم جزيي از اين نسل هستم... و من از آينده ي رفتاريم مي ترسم.

***

من 10 ساله که دانش آموزم و هميشه در حد توان خودم تلاش کردم که از مقررات مدرسه سرپيچي نکنم. چون هرگونه سرباز زدن از اين قوانين به معناي استقبال از درگيري هاي روحي و تمايل به عدم آرامش هست. متاسفانه شناخت زيادي از مدارس پسرانه ندارم اما درباره مدارس دخترانه مايلم يک سري از نکات رو ذکر کنم. قضاوت با شما...

1. سلامت روان اولياي مدرسه

به عنوان يه دانش آموز دوست دارم بدونم تا چه حد روي سلامت روان اولياي مدرسه نظارت مي شه؟

ناظم و معاون هايي که پس از سال ها کار، به شدت رفتارهاي هيستريکي نشون مي دن و به خودشون حق مي دن که مثل مفتشين عقايد، دانش آموز رو بازجويي کنن. آيا دانش آموز توي مدارس ما حکم برده اي رو داره که مي شه هر رفتاري باهاش کرد؟

2. دخالت در حدود شخصي دانش آموزان

3. تصويب قوانين غير منطقي!

4. ساخت زير بناي محکم!!! اعتقادي

مسئولين مدرسه براي تشويق و ترغيب دانش آموزان جهت حضور در نمازخونه و شرکت در بسيج و مراسم قرآني و غيره از ترفند هاي عجيبي استفاده مي کنن. مثل وعده ي دادن نمرات اضافه بر سازمان ، شرکت در اردوهاي خاص و از همه مهم تر وعده ي سهميه ي دانشگاه. اين يعني : به طور غيرمستقيم دانش آموزاني رو تربيت مي کنن که مهم ترين اعتقاداتشون رو بر پايه ي بي ارزش ترين معيارها بنا مي کنن.

مواردي که ذکر شد در خيلي از موارد غير قابل باوره. حتي نمي شه گفت در همه مدارس دخترانه و با همين شدت وجود داره. اما به بزرگي خدا قسم مي خورم که من خودم اجراي همه ي اين قوانين رو ديدم.

من نگران روح و روان نسل خودم هستم. سخت گيري ها و قوانين مسخره اي که براي اينکه عيب و ايراد هاش رو منطقي نشون بدن زير نقاب دستورات دين و قرآن و اسلام پنهانش مي کنن و يه نسل دين گريز رو تربيت مي کنن. آفرين به مهد تربيت ...!

گلايه هاي نسل من از زمزمه هاي زير گوشي بلندتر نمي شه. ما امروز از کشيدن تصوير معلم ها و معاون هاي بي منطق بالاي چوبه دار و تصور خودمون در حال ترور اين افراد لذت مي بريم و کي تضمين مي کنه که فردا روزي ابايي از کشتن کساني که آزارمون مي دن داشته باشيم؟ مگر فردي مثل "بيجه" از همون دوران کودکي از آزار انسان و حيوان لذت نمي برد که بعد ها تبديل شد به قاتلي با عدم تعادل رواني! ( يه لحظه از خودم ترسيدم!!!)

***

دوست ندارم قضاوتم يک طرفه باشه... من معلم هايي داشتم و دارم که بخش هاي مهمي از زندگيم رو مديون آنها هستم. آموزگاراني که پيشرفت هاي قابل توجهي رو توي زندگيم سبب شدن. اما اينا هيچ کدوم حقيقت تلخ جاري در مدارس رو محو نمي کنه. بايد مي نوشتم از اين چيزا که موقع نوشتنشون به وضوح مي لرزيدم.

چه تاخير طولاني اي... دلم براي تلخون تنگ شده بود.

***

عزاداري به شيوه مدرن!

من هميشه در مورد عزاداري براي ائمه با خودم درگير مي شدم. از نظر قلبي نمي تونستم نپذيرمشون ولي از نظر عقل و منطق به نظرم اين جور عزاداري ها يه جاش لنگ مي زد. و چون نمي فهميدم کجاشه که ايراد داره فکر مي کردم مشکل از ايمان منه. تا همين 5 شنبه که فهميدم تا به حال در اشتباه نبودم. يه جاي کار واقعا لنگ مي زد...

 5 شنبه يه سي دي ديدم که توسط طلاب حوزه علميه قم تهيه شده بود. سي دي راجع به بدعت گذاري ها در مراسم عزاداري بود. و همه حرف ها با سند و مدرک عيني مطرح شده بود.

توي يه بخشي از سي دي راجع به مساله برهنگي توي عزاداري صحبت شده بود و البته  ذکر کرد که حکم مراجع تقليد در نهي اين مساله است.

اما جايي که بيشتر از همه براي خودم جالب بود مربوط به مداحي ها بود. اگه خودم نمي ديدم باور نمي کردم که اون مداحي که روزي چند بار از طريق تلويزيون برنامه هاش پخش مي شه و تبليغات مراسمش مدام ديده مي شه اين قدر راحت کفر بگه. مداحان مذکور( که متاسفانه من الان اسم همه شون رو به خاطر ندارم و ترجيح مي دم يا اسم همه رو بگم يا هيچ کس )  دقيقا عين عبارات زير رو به کار مي بردن:

+حيدر... توي خالق آسمان و زميني.

+حيدر. روزي ده ماسوايي. حيدر

+ من مست مستم. حيدر پرستم.

+لا اله الا محمد(نيست خدايي جز محمد)

+لا اله الا علي

+لا اله الا فاطمه

و خيلي چيزاي ديگه که متاسفانه حافظه ام ياري نمی کنه...

(در این موارد آیت الله مکارم شیرازی گفتن که اگر مداحی این جمله رو ذکر کرد کافر شده و مثلا باید استکانی رو که باهاش آب خورده شست.)

جالب تر از همه اینا روشنگری طلاب در ذکر این مسائل بود. چون موقع پخش این مداحی ها نه تنها چهره مداحان مشخص بود بلکه اسماشون هم زیرنویس می شد.

یا مواردی که مداحان برای موسیقی مداحی شون از موسیقی ترانه های عاشقانه پاپ استفاده می کردن. اول اون قسمت از اون ترانه اصلی با اسم خواننده پخش می شد و بعدش مداحی که روی اون ترانه صورت گرفته بود:

آهنگ های شادمهر عقیلی،اندی،منصور،فریدون و ... که روش سروده ای در مدح ائمه گذاشته بودن.( دقت کنید که قضیه رد کردن موسیقی پاپ یا حتی خود این آهنگ ها هم نیست. بلکه موضوع اینه که چرا برای مدح مقام والای ائمه از موسیقی چنین ترانه هایی استفاده می شه که  اگر خیلی روشنگرانه باشه در مدح معشوقه خواننده و ترانه سرا است.)

یا مداحانی که موقع مداحی در مولودی ها، حرکاتی رو انجام می دادن که بی شک چیزی جز رقص نبود.

یک مداح بود که برای امام رضا (ع) خونده بود و کلیپ هم درست کرده بود. من به شخصه اگر تصویر حرم امام رضا رو در پشت خواننده نمی دیدم امکان نداشت بفهمم این یه مداحیه. چون جناب مداح  در حالتی مداحی می کرد که خواننده های قدیمی زن مثل: هایده و حمیرا ، خوانندگی می کردن. و البته کنار دستش یه بنده خدایی هم داشت ارگ می زد. جالب اینجا بود که حتی از روی متن اشعار هم نمی شد فهمید این شعر در مدح ائمه است.

در رابطه با این قضیه آیت الله خامنه ای نکته خیلی جالبی رو اشاره کردن. می گفتن برای چی توی مداحی ها به جای بالا بردن معرفت مردم، راجع به رنگ چشم و حالت ابرو و قدرت دست و بازوی اون بزرگواران حرف می زنن. مگه حضرت عباس(ع) رفت شهید شد که بعدا ما بگیم چه چشم و ابروی قشنگی داشتی؟ یا مگه اصلا آدم خوشگل توی خیابون کمه؟ مگه کم هستن افرادی که می رن پرورش اندام؟ خب بریم از قدرت بازوی اونا هم حرف بزنیم.

از نکات جالب دیگه آلات موسیقی ای بود که توی بعضی مداحی ها استفاده می شد و من قبلش فقط توی کنسرت خواننده ها دیده بودم.

اشارات جالبی هم به فلسفه عَلَم و تمثال ها شده بود. اینکه عَلَم چه قدر شبیه به صلیبه و اینکه منشا پیدایش تمثال ها بی ربط به مجسمه حضرت مریم و عیسی(ع) در کلیساها نیست. و زرق و برق و مجسمه های روی علم ها که بی شباهت به بت های دوران جاهلیت نبودن.

البته کنار این قضایا چند تا برنامه ماهواره ای رو هم نشون داد که مجریان به شدت به ائمه( خصوصا امام حسین (ع) ) توهین می کردن. هرچند خودم معتقدم به اون افراد ایراد چندانی وارد نیست. چون درک و معرفتشون در همین اندازه است و از اول هم با نفی این اعتقادات بزرگ شدن ولی وقتی می بینم مداح مشهوری که اسمش همیشه کنار اسم برنامه های دینی هست اون جوری کفر می گه و عنان اختیار خودشو از دست می ده و هیچ مخالفت جدی ای هم با ادامه حضورش توی مراسم عزاداری و مولودی ائمه صورت نمی گیره، بدجوری شاکی می شم.

دوست داشتم صمیمانه از مسئولین تهیه چنین مستندی  تشکر کنم.خصوصا به خاطر بی پرده بودنش. و دوست دارم ازشون بپرسم با همه این ها چرا هنوز که هنوزه هیچ منعی در اجرای این برنامه ها دیده نمی شه و تشویق هم صورت می گیره؟

هیئت ها, عَلَم ها،تمثال ها، مداحی های آنچنانی... هنوز هم پابرجاست!

(اسم اون سی دی که من دیدم آسیب شناسی عزاداری بود. اگر اطلاعات بیشتری در مورد چگونگی تهیه اون سی دی پیدا کردم حتما توی وبلاگ می ذارم)

خودت را بکش...همين حالا!

به نام خدا

زندگي چيز عجيبيه!فهميدن اين مساله اصلا سخت نيست.چون همه مون باهاش درگيريم.

ولي درک اينکه بعضي ها چرا ترجيح مي دن از اين چيز عجيب فرار کنند يا شرشو کم کنن خيلي سخته.

از خودکشي حرف مي زنم...

شايد خيلي اغراق نباشه اگه بگم توي يه برهه اي از زمان_وقتي فشار زيادي رو متحمل مي شيم_همه مون به خودکشي به عنوان يه راه در رو(و نه راه حل) فکر کرديم.ولي اينکه چه قدر براي جامه‌ي عمل پوشوندن بهش اقدام جدي کرديم،...الله اعلم!

به عنوان کسي که خودش هم توي يه دوره اي خيلي به اين قضيه فکر مي کرده_البته من نسبت به ساير افراد ي که چنين فکري مي کنن خيلي بچه بودم...شايد دو سال آخر دبستان يا اول راهنمايي_ به اين نتيجه رسيدم که تقويت باورهام تنها چيزي بوده که نجاتم داده.

البته اين باورها فقط اعتقادات ديني نيست.حتي کافيه فرد باور کنه که توي خونوادش پذيرفته شده است.يعني دقيقا عکس همون باوري که باعث شده فکر خودکشي کنه رو بايد توش تقويت کرد...

اينکه اصلا چرا از خودکشي حرف مي زنم به خاطر زياد شدن اقدام به اين عمل توي اطرافيانمه.اگه بخوام يه محدوده سني بگم دقيقا دوره دبيرستان و شايد يه تعداد معدودي هم راهنمايي...

***

به اين مکالمه100% حقيقي بين من و دو نفر ديگه توجه کنيد:

.

.

.

س:فهميدي پ چي کار کرده؟

من:چي کار کرده؟

س:خودکشي.

-پ آستينش را بالا مي زند و متوجه زخم نسبتا عميقي روي رگ دستش مي شم –

من(با بهت غير قابل توصيف):چـرا اون وقت؟

پ:مي دوني چيه.از دست بابام.هي بهش مي گم برام گوشي بخره،هي امروز فردا کرده آخرش برگشته مي گه تو اصلا موبايل مي خواي چي کار؟خسته‌ام کرده از بس الکي حرف زده.تازه سيم کارتش رو هم خودم خريدم.

من:همين؟

تا آخر وقت با هيچ کس حرف نمي زنم.شاکي شده‌ام از آدمهاي اطرافم!!!

برگشت:

پ دارد با آب و تاب شيوه خودکشي ناموفق و دردآورش با "ژيلت" را تعريف مي کند. اون قدر با اين جور آدم‌ها برخورد داشته‌ام که بفهمم کي مي خواد جلب توجه کند و کي واقعا توي زندگيش به گره کور برخورد کرده...

پ_که يک سال هم کوچکتر از من است_جز گروه اوله.البته چاشني حماقت رو هم به اون حرکتش اضافه کرده

***

هفته بعد

س:پ دوباره خودکشي کرده.

من حتي سرم رو هم بالا نمي گيرم تا نگاهش کنم.خودش شروع مي کند به توضيح.لا به لاي حرفهايش مي فهمم اين بار براي جلب محبت دوست پسرش اين کار را کرده.البته اين بار با قرص.

و پسر مذکور هم براي اينکه مبادا دوست دخترش تنها بماند همزمان اقدام به خودکشي مي کند.

اينکه چه طور زنده مانده اند بماند.

سکوت مي کنم.فقط به مادر دختر فکر مي کنم که چه طور متوجه شده دخترش در عرض دو هفته دو بار خودکشي کرده و باز هم هيچ کاري نمي کند جز سخت گيري بيشتر براي رفت و آمد دخترش!!!!!!!!!!!!

جدا تاسف مي خورم.حتي مادر هم دخترش را جدي نگرفته.البته تا وقتي جنازه اش را نبيند...

*بچه ها شوخي شوخي به قورباغه ها سنگ پرت مي کنند و قورباغه ها جدي جدي مي‌ميرند...